Bezprym

Książę polski od 1031 do 1032, pierworodny syn Bolesława Chrobrego i jego drugiej żony, węgierskiego pochodzenia. Zmarł zamordowany z inicjatywy braci wiosną 1032. Władca odznaczający się niezwykłym okrucieństwem.

To za jego panowania pojawiła się reakcja pogańska, czyli niezadowolenie ludu z prowadzonej polityki (zapoczątkowane było to już od Bolesława Chrobrego).
~~~~
Bezprym, jako syn Bolesława Chrobrego był przeznaczony do życia w zakonie. W ten sposób został on odsunięty od dziedzictwa tronu. Bolek nie widział w nim swojego następcy.
Mieszko II po przejęciu władzy w 1025 roku wygnał swoich braci, Ottona i Bezpryma, uważając iż spiskowali oni przeciw niemu z Konradem II.
Prawdopodobnie to Bezprym wykorzystał niepowodzenia Mieszka II i zmontował koalicję przeciwko niemu złożoną z przedstawicieli państw: Niemiec i Rusi. Skłonił władcę Rusi- Jarosława Mądrego do ataku na Polszę w 1031 roku. Mieszko II, przejmując się tematem Łużyc na zachodzie nie mógł odeprzeć ataku ze wschodu. Uciekł zatem do Czech. Jarosław Mądry przyłączył do Rusi Grody Czerwieńskie, zaś na tronie obsadził Bezpryma.
Wkrótce po przejęciu władzy odesłał on cesarzowi insygnia koronacyjne,  zrzekając się tym samym praw do korony.
Niebawem, będąc słabym królem, został w 1032 zamordowany, najprawdopodobniej z polecenia swoich braci.

Po jego śmierci doszło do podziału pomiędzy Mieszka II, Ottona oraz Dytryka. Upadł autorytet władzy co mogło odbić się w przyszłości na rządach Kazimierza I Odnowiciela.

Mieszko II Lambert

(urodzony 990 roku, zmarł w maju 1034 roku), był królem Polski w latach 1025-1031, książę polski 1032-1034, drugi syn Bolesława Chrobrego.

Przyjął władzę po śmierci swojego ojca (w 1025) i ponoć wypędził z kraju swoich dwóch braci. Zorganizował dwa niszczycielskie najazdy na Saksonię, było to w roku 1028 oraz w 1030.
Prowadził też wojny obronne przeciwko Niemcom, Czechom i książętom Rusi Kijowskiej.
Uciekł z kraju w 1031 po ataku Jarosława Mądrego, który obsadził na tronie polskim brata Mieszka II, Bezpryma, braciszek został wcześnie wyrzucony z kraju przez samego Mieszka II. Mieszko zbiegł do Czech gdzie został uwięziony przez czeskiego księcia. Odzyskał władzę w 1032, jako książę jednych z trzech dzielnic. Zjednoczył państwo, ale nie udało mu się odtworzyć stabilnych struktur władzy.
To za jego panowania z terytorium Polski odpadły ziemie zdobyte przez Bolesława Chrobrego, czyli:
- Milsko
- Łużyce
- Grody Czerwieńskie
- Morawy

~~~~~~~~~~

Tuż po śmierci ojca Mieszko II został koronowany w Gnieźnie. Odziedziczył dosyć spore terytorium. To są ziemie: te z czasów Mieszka I (bez Pomorza Zachodniego), jak i również Milsko, Łużyce, Morawy i Grody Czerwieńskie. Był ważnym i liczącym się królem w środkowej Europie oraz dobre powiązania z cesarstwem co nieźle wróżyło jego rządom.

Nie wiadomo do końca w jaki sposób Mieszko II potraktował dwóch swoich braci po przejęciu władzy. Niektóre źródła wskazują, że Bezpryma oraz Ottona wypędził, zmusił do opuszczenia kraju.

W roku 1026 Konrad II, ówczesny król niemiecki udał się do Italii na cesarską koronację. Jego nieobecność obudziła opozycję, która była skupiona wokół księcia szwabskiego, jego przeciwnika. Przeciwnicy Konrada II, postanowili zjednać sobie poparcie Mieszka II, który wówczas miał dobrą pozycję w Europie. Śladem tych starań, Mieszko II otrzymał w prezencie księgę modlitewną od księżnej Matyldy. Zdobił ją wolumin przedstawiający księżnę Matyldę, która wręcza księgę liturgiczną Mieszkowi II siedzącemu na tronie, o właśnie tak:

Do księgi dołączono list motywacyjny, w którym słodzono Polskiemu władcy. Słodzono aż tak, że momentami było to zabawne jak wielce przegięli. Pomimo tego, Mieszko II kupił ten prezent i postanowił wspomóc opozycjonistów w ich działaniach pod nieobecność Konrada II.

Trzeba było trochę zaczekać zanim Mieszko II dopiero w 1028 wyruszył na Saksonię i dokonał rubieżnej napaści ;). Rozpiździej miał być ponoć tak duży, że obecni obserwatorzy opisywali to zajście tak, że gdy wojska Mieszka przeszły przez dany teren trawa nie chciała już tam rosnąć. Działania te zostały odebrane jako wiarołomstwo, czyli niewiarę. Dodatkowo Mieszko odbywając swoją kampanię musiał przemaszerować też przez ziemie plemienia Wieletów co (dziw;)) nie spotkało się z ich entuzjazmem.

Wieleci, w 1028 w czasie zjazdu poprosili o pomoc ze strony cesarza przed Mieszkiem II i zadeklarowali chęć żywej walki z Polską.

W finale, zorganizowany zbyt późno najazd Mieszka II (miał odbyć się 1027, a nie w 1028, kiedy Konrad już wrócił) nie dał szans ku zwycięstwie rebeliantów. Niestety wywołał za to odwetowy najazd cesarza- Konrada II.
Wojska Konrada zaatakowały w 1029 Łużyce dokonując oblężenia Budziszyna. Niemcy nie uzyskali jednak obiecanego wsparcia Wieletów i musieli zawrócić (w tym czasie grozili im Węgrzy i musieli dbać o własne dupsko).

W roku 1030 Mieszko II jeszcze raz zaatakował Saksonię. Tym razem przy wsparciu Węgrów. Węgrowie zaatakowali Bawarię, przejmując chwilowo Wiedeń. Zdenerwowało to Konrada II i po raz drugi postanowił zaatakować Polgarianów. Stworzył w tym celu koalicję antymieszkowską. W finale w 1031 podpisano pokój pomiędzy cesarzem, a Mieszkiem sprzymierzonym z Węgrami. W zamian za to Stefan I, król węgierski zajął sobie Słowację. W ten sposób Niemcy nie musiały obawiać się ataku z południa. Dlatego też jesienią 1031 roku Konrad II zaatakował Łużyce i Milsko. Tym razem udało mu się i Mieszko zrzekł się obydwu ziem. W finale od Polski odpadły ziemie przyłączone za czasów Bolesława Chrobrego o które przecież tak walczył.

Od tego momentu pojawiły się problemy Mieszka II. Problemy brata wykorzystał wygnany z kraju Bezprym. Kiedy Mieszko był zainteresowany obroną Łużyc, ze wschodu zaatakował Jarosław Mądry. Ponownie najechali Grody Czerwieńskie i ponownie osadzili na tronie Bezpryma. Mieszko został zmuszony do ucieczki z kraju. Nie mógł prysnąć na Węgry bo Stefan I nie był mu już tak przychylny jak kiedyś (swoje dostał). Wykluczona była też ucieczka do wcześniej atakowanej Saksonii. Znowu więc prysnął do Czech i znowu został uwięziony. Tym razem nie mógł jednak liczyć na pomoc ze strony cesarza. Został nie tylko pojmany ale i WYKASTROWANY :-D.

Po przejęciu tronu przez Bezpryma (1031) zaczął on nękać sympatyków Mieszka, czyli całe możnowładztwo. W czasie jego panowania pojawił się kryzys, upadł autorytet księcia, odesłał dodatkowo cesarzowi polskie insygnia koronacyjne.
Wkrótce został zamordowany, w rok po przejęciu władzy, czyli w 1032. Inspiratorami zabójstwa byli jego bracia.

Po śmierci Bezpryma tron w Polsce został nieobsadzony. Mieszko przebywał w niewoli czeskiej, a Otto prawdopodobnie w Niemczech. W finale Mieszko został wypuszczony przez Czechów, wrócił do kraju, nie chciał już walczyć z cesarstwem więc próbował się z nim dogadać.

W 1032 doszło do zjazdu w Merseburgu, w którym to Mieszko zrzekł się korony i podzielił kraj na trzy części, pomiędzy:
- siebie
- brata Ottona
- Dytryka (był synem jednego z braci Bolesława Chrobrego)

Mieszko otrzymał Małopolskę i Mazowsze.
Otto Śląsk.
Dytryk Wielkopolskę.
Inne źródła podają, że Mieszko wziął sobie Wielkopolskę, a reszta ziem miała być do podziału pomiędzy Ottona i Dytryka.

Jakby nie było… podział ten nie utrzymał się długo, ponieważ kiedy w 1033 zmarł Ottonek Mieszko przejął sobie jego dzielnice. Wypędził Dytryka (o ile ten w ogóle dotarł ;)) i zjednoczył ponownie wszystkie ziemie, a zatem całe państwo. Pomimo tego, że zrzekł się korony, dalej nazywano go królem. Nie przyjęto po prostu jego zrzeczenia się korony.

Mieszko zmarł nagle w 1034, pozostawiając swojemu synowi Kazimierzowi państwo znacznie osłabione i okrojone terytorialnie, niż na początku panowania.

Bolesław Chrobry

Urodzony w Poznaniu w 967 roku, zmarł w roku 1025.

Był pierwszym koronowanym królem Polski (992), a w latach 1002-1003 również królem czeskim.

Synek Mieszka I i Dobrawy (czeskiej księżniczki). Objął władzę w 992 roku wypędzając macochę- Odę i swoich przyrodnich braci. Był sojusznikiem cesarza Ottona III, wkrótce później w 1000 roku gościł go na zjeździe gnieźnieńskim. Po śmierci Ottona III (w 1002) prowadził spory z jego następcą- Henrykiem II, prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-1018), zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.
W 1018 roku zdobył Kijów obsadzając na jego tronie Świętopełka (czyli zięcia). W 1019 roku przyłączył również Grody Czerwieńskie.
W 1000 roku, w wyniku zjazdu gnieźnieńskiego doprowadził do powstania metropolii gnieźnieńskiej i trzech biskupstw (Wrocław, Kraków, Kołobrzeg).
Popierał akcje chrystianizacyjne, między innymi dlatego, że chciał wtargnąć na Prusy. Wojciech se misjonował, a co. A w 997. Gdy rypnęli Wojciecha Bolek wykupił jego ciałko za wagę w złocie i przywiózł do Gniezna. Kanonizacja głupiego Wojciecha nastąpiła w 999, miało to PRO znaczenie dla polskiego kościoła, od teraz był glamour.
Aby zobaczyć zimne nóżki Wojciecha, w 1000 roku przyjechał do Gniezna cesarz niemiecki, Otto III. Otto miał też wizję utworzenia cesarstwa uniwersalistycznego.
Po śmierci Ottona w 1002 Chrobry się wycwanił, przejął sobie Milsko, Łużyce i Miśnię oraz wkroczył do w 1003 Czech, zostając tam królem (wkorzystał zadymę, która wówczas odbywała się u pepików), zabawił tam do 1004 na stołeczku.

Bo… nie chciał zhołdować (Henrykowi II), wybuchła wojna ciągnąca się aż do 1018 roku. W między czasie, wykorzystując ogólny rozpiździej w Polsce oddzieliło, uniezależniło się Pomorze Zachodnie. Wojnę zakończył pokój podpisany 30 stycznia 1018 roku w Budziszynie. Bolesław zachował nowozdobyte ziemie (Milsko, Łużyce, Słowację i Morawy) i uzyskał pomoc w wyprawie na Kijów. W 1018 Bolesław zorganizował wyprawę na Kijów, żeby odbić tron swojemu zięciowi (Świętopełkowi I), który zajebał mu brat, wyprawa zakończyła się powodzeniem. Po zwycięskiej bitwie pod Wieluniem 1018 (22 lipca) zajął Kijów. Świętopełk został po raz drugi wyruchany przez Jarosława Mądrego. Znowu zgłosił się o pomoc, ale tym razem Boluś stwierdził, że jeśli jesteś taka pizdeczka to radź se sam, pomocy ci nie udzielę. Poparł tym samym Jarosława Mądrego i podpisali sobie pakt o nieagresji.

Bolesław Chrobry starał się o koronację, która odbyła się w 1025 roku, tego samego roku kiedy zmarł. Wykorzystał do koronacji bezkrólewie w Niemczech (brak cesarza).

Ustrój polityczny Sparty

Na czele państwa spartańskiego stało dwóch królów, a było ich dwóch bo gdyby był jeden mogłby stać sie tyranem a tak jeden patrzył drugieu na ręce ;) dowodzili oni wojskiem oraz sprawowali funkcje sakralne. Królowie musieli słuchać zdania Geruzji tj. rady starszych liczącej 28 dziadziusiów, jej członkowie musieli miec przynajmniej 60 lat i byli wybierani dożywiotnio przez Zgromadzenie Ludowe -apellę, jego rola ograniczała się do zatwierdzania uchwał przedstawionych przez eforów, głosowano krzykiem ;) . 5 eforów sprawowało władzę administracyjną, kierowało polityką zagraniczną i sądownictwem.

Wojna trojańska

Opowieść o wojnie trojańskiej to jeden z najbardziej znanych greckich mitów.
Kiedy trojański książę Parys porwał piękną żonę Menelosa- Helenę, Menelaos zwerbował swoje greckie wojsko, które pod wodzą Agamemnona miało odebrać niechętną do powrotu żonkę.
Wyprawa zmieniła się w 10letnie krwawe oblężenie, w którym zginęło wielu greckich bohaterów w tym Hektor i Achilles.
Grecy wygrali w końcu wojnę dzięki wspaniałemu planowi walki opracowanemu przez Odyseusza. Na jego rozkaz Grecy odpłynęli pozorując ucieczkę. Pozostawili jedynie drewnianego konia. Trojanie uznali, że koń jest ofiarą dla bogów i wtoczyli go do miasta. Kiedy nastała noc, grupa wyborowych wojowników wydostała się z konia i otworzyła reszcie wojsk bramy miasta. Troja została pokonana, zgrabiona, zrównana z ziemią. Do dzisiaj trwają spory o realność mitu, bowiem jak wskazują uczeni Troja została zdobyta dopiero w 1200 r. p.n.e. Istnieją podejrzenia, że toczone walki odbyły się nie o odbicie pięknej Heleny, a o prymat nad szlakami handlowymi…

Bogowie i herosi greccy

Bogowie i herosi zamieszkujący świat legend i mitów starożytnej Grecji

^Zeus- Potężny Zeus był królem wszystkich greckich bogów i sędzią boskiej sprawiedliwości. Władca niebios (jego bracia Posejdon i Hades rządzili morzem i podziemiem) ukazywany był z błyskawicą dla podkreślenia jego siły i związków ze zjawiskami atmosferycznymi. Zeus mieszkał na ukrytej w chmurach górze Olimp, skąd przyglądał się i często wtrącał w życie ludzi poniżej. Ten silny i energiczny mężczyzna z długą brodą był ojcem wielu dzieci, które urodziły się zarówno ze związku z żoną boginią Herą, jak i ze związków z śmiertelniczkami. Nie wszystkie kobiety dobrowolnie uczestniczyły w miłosnych ekscesach króla bogów, zwłaszcza, że często one same lub ich potomstwo musiały znosić ataki zemsty zazdrosnej Hery.

Apollo- syn Zeusa, piękny, młody mężczyzna z łukiem lub lirą, był uosobieniem klasycznego ideału mężczyzny. Był panem poezji, muzyki, tańca i badań naukowych, a także medycyny, pasterstwa i kolonizacji. Ustami wybranych przez siebie ludzi przepowiadał przyszłość i objawiał wolę Zeusa. Mężczyzna o tak pięknym wyglądzie miał wiele przygód miłosnych, zarówno z kobietami jak i z mężczyznami. Tylko Kasandra odrzuciła jego miłość. Apollo zemścił się i dał jej dar przepowiadania katastrof, upewniając się, że nikt nie uwierzy w jej przepowiednie.

Atena- bogini dziewica, była opiekunką Aten, gdzie wznosiła się świątynia jej kultu, Partenon. Była boginią mądrości i jej rady pomogły greckim herosom Heraklesowi, Odyseuszowi i Perseuszowi zmierzyć się z trudnymi zadaniami. Atena była także boginią wojny, ale w przeciwieństwie do Aresa, który uosabiał wojenne szaleństwo i destrukcję, reprezentowała bardziej intelektualne aspekty sztuki wojennej: strategię, obronę i dyscyplinę. Atena przyszła na świat wyskakując z pełnej bólu głowy swego ojca Zeusa, już dorosła i ubrana w zbroję. Była boginią rzemieślników i wynalazczynią przędzenia i tkania.

Afrodyta- zniewalająca Afrodyta była boginią miłości, seksu, odradzającego się życia i cielesnego piękna. Urodziła się prawdopodobnie na Cyprze, a jej uroda inspirowała wielu artystów. Wenus z Milo to posąg Afrodyty z II wieku p.n.e. pochodzący z wyspy Melos. Afrodytę uosabiano często z przyjemnościami zmysłowymi. Była patronką prostytutek. Małżeństwo z bogiem kowali Hefajstosem nie powstrzymywało jej od licznych przygód z kochankami, zarówno śmiertelnymi, jak i boskimi.

Herakles- silny i odważny Herakles był jednym z najbardziej popularnych greckich herosów. Jego rodzicami byli Zeus i mykeńska księżniczka Alkmena. Mściwa i zazdrosna żona Zeusa Hera prześladowała Heraklesa przez całe życie. W ataku szaleństwa, który zesłała na niego, Herakles zamordował swoją żonę i dzieci. Jako pokutę za zbrodnię Herakles otrzymał słynne 12 prac, które polegały na niszczeniu okrutnych potworów lub szukaniu nieosiągalnych nagród. To jego hart ducha sprawił, że pierwsi chrześcijanie uznali go za poprzednika Chrystusa. Herakles umierał w wielkich bólach, kiedy żona okryła go zatrutą szatą, próbując odzyskać miłość niewiernego męża. Ze stosu pogrzebowego Herakles wzniósł się na górę Olimp i został bogiem.

Achilles- jest bohaterem epickiego poematu Homera „Iliada”, który opowiada o wyczynach herosa podczas wojny trojańskiej. Wielki wojownik był jednak człowiekiem pełnym wad. Złość i zraniona duma sprawiły, że odmówił poprowadzenia swego wojska do walki. Zastąpił go jego przyjaciel Patrokles i zginął. Pełen smutku i zemsty Achilles zabił trojańskiego wojownika Hektora, chociaż wiedział, że spowoduje tym własną śmierć. Zginął od zatrutej strzały Parysa, który wspomagany przez Apolla trafił Achillesa w jego czułą piętę, jedyną część ciała, której jego matka nie zanurzyła w rzece Styks, by uczynić swe dziecko nieśmiertelnym. Dla Greków Achilles był uosobieniem heroicznego etosu. Wolał żyć krótko, ale w sławie.

Tezeusz- słynny wojownik i ateński bohater narodowy, wsławił się zabiciem Minotaura, okrutnego pół-człowieka pół-byka, który mieszkał pod pałacem króla Minosa w Knossos. Tezeusz ukrył się w grupie młodych ateńczyków przeznaczonych na ofiarę dla Minotaura i dzielnie zgładził bestię. Wydostał się z labiryntu dzięki nitce podarowanej mu przez Ariadnę, córkę Minosa. Niestety, podczas powrotu do Aten zapomniał wciągnąć na maszt białą flagę, tak jak obiecał to swemu ojcu królowi Egeuszowi. Egeusz, ujrzawszy czarną flagę, uznał, że Tezeusz nie żyje i sam rzucił się z klifu. Od jego imienia pochodzi nazwa Morza Egejskiego.

Starożytny Egipt (państwo)

Impuls do utworzenia jednolitego Egiptu wyszedł z Górnego Egiptu, którego władcy z czasem zbliżali się i obejmowali tereny Dolnego Egiptu (w tym dolinę Nilu oraz samą jego deltę).
Położenie Egiptu zapewniało ogólne bezpieczeństwo dla państwa (granice teoretycznie zamknięte- woda, pustynia).  Należało jedynie bronić mieszkańców przed atakami rabusiów z pustyni ale byli średnio szkodliwi ;)

Grecy nazywali władcę Egiptu faraonem. Sam termin oznaczał nic innego jak pojęcie “pałac”.
To władca były jedynym pośrednikiem pomiędzy światem ludzkim, a boskim. Łączył w sobie naturę boską i ludzką. Widziano w nim żywe bóstwo, syna boga Re, który po śmierci zjednoczy się z Ozyrysem. Właśnie dlatego to tylko on mógł składać ofiary różnego rodzaju, modlić się i urządzać ceremoniały…
W istocie nie byłoby to możliwe, z wielu rzeczy wyręczali go kapłani, ale rzecz jasna na malowidłach, płaskorzeźbach i innych to wyłącznie faraon był umieszczany. Faraon opiekował się też świątyniami. Po każdej zwycięskiej kampanii wojennej każda otrzymywała jakieś gifty. To faraon bronił swoich poddanych przed zagrażającymi niebezpieczeństwami, był gwarantem ładu i porządku w państwie. Urzeczywistniał “Maat”, czyli to co durni Egipcjanie uważali za sprawiedliwość, porządek, harmonię.
Teraz nie dziwnym jest skąd pochówek faraona miał takie znaczenie w świadomości wszystkich Egipcjan.

Starożytny Egipt (surowce)

W związku z tym, że Nil wykształcił sobie skalne brzegi doliny, dostarczały one różnego rodzaju kamieni:

1. twarde krzemienie
2. bazalty
3. granity
4. dioryty
5. wapienie
6. piaskowce

Dostępność takiego akurat surowca miała duże znaczenie. Kamień był podstawowym materiałem do wznoszenia budowli. W kamieniu ryto płaskorzeźby, wykonywano z niego naczynia oraz posągi.

Na pustyni usytuowanej na wschód od Nilu- czyli Pustyni Arabskiej wydobywano złoto i nieco miedzi. Większą część miedzy wydobywano jednak na pustyni na półwyspie Synaj. Srebro znajdowano bardzo rzadko. Nie było cyny, ani żelaza. Na skutek tego Egipt wszedł w epokę brązu z około tysiącletnim opóźnieniem (oficjalnie epokę brązu datuje się na 2500 r. p.n.e.).

To nie koniec bryndzy pod kątem materiałów i surowców. Brakowało drewna do budowy statków i kładzenia stropów. Rosnące w Egipcie palmy, akacje i inne daktylowce nie spełniały funkcji budowniczych, były po prostu zbyt liche do takiego przeznaczenia…

Starożytny Egipt (irygacja)

Życie w Egipcie było możliwe tylko tam gdzie sięgały wody rzeki. Ludzie zamieszkujący Egipt w związku z tym dążyli do tego by obszar gdzie będzie woda ciągle powiększał się. Rozwiązaniem było więc tworzenie sztucznego nawadniania, tam gdzie wody Nilu nie sięgały lub tam gdzie rośliny wymagały więcej wody niż dajmy na to jednorazowy wylew rzeki. Woda wylewała na pola bezpośrednio przyległe rzece. Konstrukcja kanałów umożliwiała dostanie się jej również do nich i rozprowadzenie jej w regiony gdzie było na nią zapotrzebowanie. Stworzenie i utrzymanie kanałów wymagało sporej pracy, dlatego przy budowie i konserwacji kanałów uczestniczyło wiele ludzi. Dodatkowo w takiej sytuacji musiała wejść w grę odpowiednia organizacja i ODPOWIEDNIE władze, które wywierały nacisk na ludności. Aksjomatem więc dobrego państwa były dobrze utrzymane kanały nawadniające.

Trochę inaczej wyglądało życie w delcie Nilu, w której ciężej było prowadzić prace irygacyjne.
W początkach dobry Faraonów dlatego właśnie ten teren zamieszkiwało mniej ludzi, dopiero z czasem liczba jej ludności zaczęła stale wzrastać. W delcie rósł również papirus.

Intensywne prace irygacyjne w Egipcie zwiększyły obszar ziemi uprawnej, jej żyzność co spowodowało zwiększenie ilości pożywienia coraz większej ilości ludzi. Przez całą starożytność Egipt miał bardzo wysoką gęstość zaludnienia w porównaniu z innymi krainami Bliskiego Wschodu (nie biorąc pod uwagę Mezopotamii). Naturalnie transport wszystkiego odbywał się nie lądem, a drogą rzeczną- dzięki wykorzystaniu Nilu.

Grecja

Podział Grecji:

Grecja Północna

granicą Wąwóz Termopilski

Grecja Środkowa

granicą Zatoka Koryncka

Grecja Południowa

Polis-w starożytności miasto-państwo, typowa forma państwowości rozpowszechniona na obszarze obszarze. Śródziemnego centrum polis był ośrodek miejski, który pełnił funkcje polityczną, sądową, religijną.

Typy ustrojowe polis:

Demokracja-termin określający rodzaj rządów w którym władza należy bezpośrednio do ogółu obywateli danego państwa.

Oligarchia-władzę sprawowała wąska grupa społ. -arystokracja

Tyrania-rządy jednostki, forma rządów powstała w wyniku uzurpatorskiego opanowania władzy przez jednostkę.

Kolonizacja grecka VIII-VI w.p.n.e.

Przyczyny: poszukiwanie nowych ziem pod uprawę, surowców, względy polityczne oraz zainteresowanie kontaktami handlowymi.

Skutki: ożywienie handlu, rozwój Grecji kontynentalnej, wpływ wschodnich kultur (przejęcie pisma od Fenicjan), nawiązanie stosunków z ludami barbarzyńskimi.

Obszary objęte kolonizacją: obszary M. Śródziemnego oraz Czarnego