Mieszko I

(ur. 922-945, zm. 25 maja 992) rządził sobie na terenach prawdopodobnie dzisiejszej Wielkopolski, kontynuował politykę tatusia i tatusia tatusia :), w związku z czym opanował sobie Kujawy i najprawdopodobniej Pomorze Wschodnie i Mazowsze. Przez większość swego panowania toczył zmagania o przejęcie również Pomorza Zachodniego, w finale zajmując je po Odrę. W ostatnich latach swojego życia prowadził wojnę z Czechami o Śląsk, który zdobył. Walczył też o Małopolskę.

Poprzez ślub z Dobrawą w 965 oraz przyjęcie chrztu włączył Polgarię w zachodni krąg kultury chrześcijańskiej. Tadam. Cieszył się bardzo dobrą opinią, uważany za całkiem niezłego polityka.

Ataki Hodona, nie znamy do końca bezpośredniej przyczyny jego ataków. Atakował ponoć bez zgody cesarza, od którego był zależny. W finale, w 972 roku dostał po dupie od Mieszka.
Cesarz się zirytował i w roku 973 zwołał zjazd w Kwedlinburgu. W kilka miesięcy później zmarł cesarz. Prawdopodobnie Mieszko miał dostać chujowy wyrok. W związku z tym przystąpił do opozycji niemieckiej.
Popierał i chciał wypromować na cesarza Henryka Kłótnika. W opozycji z nim był również król czeski- Bolesław II Pobożny (brat Dobrawy). W finale opozycja przeciwko cesarzowi Ottonowi II poniosła klęskę i ten powrócił do pełni władzy.

Pod koniec swojego życia Mieszko I wydał dokument – Dagome Iudex, w którym po śmierci oddawał swoje państwo pod stronnictwo papieża i opisał jego granice.

Wschód starożytny

PISMO KLINOWE/najstarsza odmiana pisma, stworzona najpewniej przez Sumerów. Było to ok. 3500 roku pne.

HIEROGLIFY/dosłownie- Święte Znaki, był to najstarszy rodzaj pisma w Egipcie. Tuż obok pisma DEMOTYCZNEGO oraz HIERATYCZNEGO. Demotyczne pismo było pismem korespondencyjnym w Egipcie, stosowane głównie do pisania listów, notatek. Od “demotyki”, czyli potocznego, mówionego języka. Hieratyczne pismo natomiat to takie, które było stosowane do zapisywania informacji na papirusie. Ustępowało jednak pismu demotycznemu!

MONARCHIA ABSOLUTNA zwana też ABSOLUTYZMEM/była formą rządów obowiązującą i często występującą w starożytnej oraz wczesnonowożytnej monarchii oraz mające je uzasadnić doktryny polityczne. Monarchia naturalnie to forma rządów, w której suwerenem jest jeden człowiek (zwany monarchą ;)). Monarcha sprawował władzę zazwyczaj dożywotnio, z funkcją dziedziczną i zwykle jego stanowisko było nieusuwalne. W obecnych monarchiach zazwyczaj monarcha pełni funkcję reprezentacyjną nie sprawując żadnej władzy.
Powracając do monarchii absolutnej, w tym systemie monarcha skupia pełnię władzy ustawodawczej, wykonawczej oraz sądowniczej. Co do kształtowania się NOWOŻYTNEGO absolutyzmu, proces ten związany jest głównie z zakończeniem się feudalizmu oraz pojawieniem się silnych, scentralizowanych państw narodowych, co doprowadziło do znacznego ograniczenia feudalnych przywilejów stanowych. Proces ten rozpoczął się w XIVw., o czym później…

HAMMURABI/był szóstym królem pierwszej dynastii nowobabilońskiej. Panował ponoć w XVIIIw. pne. To właśnie on podbił państwa SUMERU i AKADU, tworząc potężne imperium babilońskie. Zdołał od bardzo długiego czasu ponownie zjednoczyć Sumer i Akad. Panował 42lata.

Był też twórcą znanego kodeksu prawnego, opierającego się na zasadzie „oko za oko, ząb za ząb”. Był to tzw. Kodeks Hammurabiego. Jest najstarszym kodeksem. Powstał około XVIIIw. pne. Odnaleziony został w 1902 roku w Suzie przez grupę francuskich archeologów. Pozorna domena Kodeksu „oko za oko, ząb za ząb” w istocie nie klasyfikowała wszystkich równo wobec prawa. W istocie wysokość kary uzależniona była od danej przynależności do danego stanu. Społeczeństwo było podzielone na MOŻNYCH, LUD oraz NIEWOLNIKÓW.

FARAON/to jedno z określeń króla w starożytnym Egipcie. Termin wykształcony przez Greków, zapożyczony z ich słownika brzmiał mniej więcej jak „wielki dom”. Określenie FARAON pojawiło się w okresie wzmożonych podbojów i ekspansji terytorialnych Egiptu (był to XVIw. pne). Faraon był określany bogiem na ziemi. Był zatem pośrednikiem między poddanymi, a panteonem. Panteon, to nic innego jak w religiach politeistycznych ogół bóstw.
Faraon to wcielenie boga Pana Niebios HORUSA, przedstawionego w postaci sokoła, z rozportartymi skrzydłami. Również faraon określany był mianem syna boga RE. Po śmierci identyfikowano go z bogiem podziemi OZYRYSEM. Faraon sprawował absolutną władzę, jako żywy bóg na ziemi, opiekując się wszystkimi mieszkańcami Egiptu. Był najwyższym władzem oraz najważniejszym z kapłanów. Jego słowo było w państwie prawem. Był także najwyższym sędziom i wodzem armii.

W istocie władza faraona była realizowana przez jego urzędników, którzy organizowali i nadzorowali prace przy budowie kanałów nawadniających, zbierali daniny od chłopów i rzemieślników. Ustrój państwa za czasów faraonów określić można jako:

MONARCHIA DESPOTYCZNA oparta na TEOKRACJI

teokracji, t.j. doktrynie politycznej według której władzę w państwie sprawuje kapłan, kapłani, duchowni…

WYCHOWANIE SPARTAŃSKIE/było bardzo rygorystycznym wychowaniem w Sparcie. Już od urodzenia dziećmi kierowała rada starszych. Jeśli było silne to mogło przeżyć, jeśli natomiast nie, to zostało zrzucane z urwiska w górach. Panowało stwierdzenie, że dzieci słabe są niepotrzebne. Do 7 roku życia dzieci wychowywane były w domach, później trafiały do specjalnych obozów gdzie do 18 roku życia wychowywani byli na bardzo surowych zasadach. Żyli razem, często więc można było spotkać się z homo-romo ;-)! Uprawiali ciężkie ćwiczenia wojskowe, byli słabo żywieni. Wpajano im pogardę, a także brak szacunku do HELOTÓW- niewolników w Sparcie. Od 20 do 30 roku życia mężczyźni służyli w wojsku. Po 30 roku życia otrzymywali ziemię i mogli się ożenić. Po osiągnięciu wieku 60 lat mogli zasiadać w tzw. Geruzji, czyli Radzie Starszych.

STYL DORYCKI/był jednym z najbardziej znanych porządków architektonicznych w czasach starożytnych. Charakteryzuje się on ciężkimi proporcjami, surowością i monumentalizmem. Walory artystyczne ustępują w tym przypadku funkcjonalności. Styl ten był wykorzystywany wszędzie tam gdzie mieszkali Grecy i dokąd dotarła grecka cywilizacja. Najciekawsze przykłady znajdują się w Italii i Sycylii. Surowe reguły stylu doryckiego były trudne do zastosowania przy dużych budowlach dlatego zaniechano stosować ten styl w okresie hellenistycznym.

BITWA POD TERMOPILAMI/rozegrana w sierpniu 480 r. pne. Była najsłynniejszym epizodem drugiej wojny perskiej. Celem armi było powstrzymanie ogromnej armii pod wodzą Kserksesa. Kserkses żył w Vw. pne. Był królem perskim. W 480 r. pne wyruszył na podbój Grecji na czele ogromnej armii. Pokonał Greków pod Termopilami, a następnie spalił Ateny. Wkrótce później jego flota została rozbita pod Salaminą, przez ateńskie okręty pod wodzą Temistoklesa. Ogólnie chuja zrobił ;), więcej skakał niż wygrywał…

Siły greckie pod wodzą Leonidasa były liche. Mimo to Kserkses nie mógł przebić się przez szyk bojowy Leonidasa, zwany grecką falangą. Dopiero gdy grecki zdrajca pokazał mu obejście górskiej drogi Leonidas pozostał, nie wycofując się. Jak donosili, wszyscy polegli. Po bitwie Kserkses nakazał znalezienie ciała Leonidasa i nabicie jego na pal, by w ten sposób obniżyć morale Grekom. Mimo przegranej bitwy Grekom nie udało się powstrzymać Kserksesa. Jednak zdążyli oni zreorganizować swoją flotę i w ten sposób wygrać w bitwie morskiej pod Salaminą (wrzesień 480 r. pne.).

EPOKA HELLENISTYCZNA/jest to okres 300 lat w historii regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. Jego początek wyznacza śmierć Aleksanda Macedońskiego/Wielkiego w 323 roku pne., a koniec podbicie Egiptu przez Rzymian w 30 roku ne. 323 p.n.e. | 30 n.e. Po śmierci Aleksandra Macedońskiego dochodziło do wojen między jego następnikami, zwanymi diadochami, byli to jego dowódcy. W wyniku tych wojen powstało kilka silnych państw hellenistycznych (państwo Macedonia, państwo Ptolemeuszy z centrum w Egipcie). Państwa hellenistyczne prowadziły ze sobą wojny o prymat w świecie hellenistycznym. Władcy tamtego okresu posiadali ogromne bogactwa, a ich dwory charakteryzowały się wielkim przepychem.
W wyniku samych natomiast podbojów jeszcze za czasów Aleksandra Macedońskiego kultura grecka rozprzestrzeniła się na ziemie imperium perskiego. W wyniku doszło do włączenia do kultury greckiej elementów z kultury wschodu, co stworzyło kulturę hellenistyczną. Kultura ta wyróżniała się kosmopolityzmem, indywidualizmem i synkretyzmem religijnym. Zaznaczył się okres dominacji języka greckiego oraz greckich obyczajów.

 

DEMOKRACJA ATEŃSKA/była formą ustroju w ateńskich polis- państwach- miastach. Uważa się, że trwała od początków VI do połowy IVw. pne. , z przerwami. Podstawą tej demokracji były rządy większości. Zgromadzenie wszystkich obywateli płci męskiej brało udział w głosowaniu (demokracja bezpośrednia). Wybierani urzędnicy podejmowali decyzje. Ten sposób nazywano OLIGARCHIĄ.

Oligarchia czyli ustrój, w którym władzę sprawowała wąska grupa społeczeństwa. Najbardziej rozpowszechniona była w Sparcie. Na czele państwa stało dwóch królów, dowodzili oni wspólnie wojskiem. Stosunkowo wcześnie jednak ich władza została ograniczona poprzez wprowadzenie urzędów: geruzji i 5 eforów.  Dodatkowo w przeciwieństwie do najbogatszej i najbardziej cenionej warstwy społecznej- SPARTIATÓW, heloci i periojkowie nie posiadali praw politycznych. Rola ogółu w Sparcie była zatem nieznaczna, marna. Co prawda istniało zgromadzenie narodowe zwane APELLĄ, jednak w istocie było zwoływane przez eforów i nie miało większego znaczenia. Decyzje podejmowane na APELLI były podejmowane za pomocą krzyku co stwarzało swodobę interpretacji wyników.

 

Demokracja znaczyła równość w podejmowaniu wyborów, a nie osób mających dane zdanie (demokracja pośrednia).

Głosowanie odbywało się w miejscach publicznych, poprzez podniesienie rąk, czasam poprzez fizyczny podział („na lewo- NIE”, „na prawo-TAK”) lub też poprzez wrzucanie kamienia. Prawo głosu mieli tylko dorośli mężczyźni.

 

 

Styl joński

STYL JOŃSKI Charakteryzuje go lekkość, wysmukłe proporcje i bogate zdobienia zarówno głowicy kolumny, jak i belkowania. Głowica (kapitel) kolumny ozdobiona była wolutami (ślimacznicami). Belkowanie konstruowano w sposób bardziej ozdobny i skomplikowany niż w stylu doryckim. Porządek joński zdobywa coraz większą popularność w IV w. p.n.e. i od okresu hellenistycznego praktycznie dominuje w architekturze greckiej. Jego rozwinięciem był porządek koryncki. /nie umiem wstawic obrazka wiec prosze link do tego arcydzieła ;)