Bolesław Chrobry

Urodzony w Poznaniu w 967 roku, zmarł w roku 1025.

Był pierwszym koronowanym królem Polski (992), a w latach 1002-1003 również królem czeskim.

Synek Mieszka I i Dobrawy (czeskiej księżniczki). Objął władzę w 992 roku wypędzając macochę- Odę i swoich przyrodnich braci. Był sojusznikiem cesarza Ottona III, wkrótce później w 1000 roku gościł go na zjeździe gnieźnieńskim. Po śmierci Ottona III (w 1002) prowadził spory z jego następcą- Henrykiem II, prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-1018), zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.
W 1018 roku zdobył Kijów obsadzając na jego tronie Świętopełka (czyli zięcia). W 1019 roku przyłączył również Grody Czerwieńskie.
W 1000 roku, w wyniku zjazdu gnieźnieńskiego doprowadził do powstania metropolii gnieźnieńskiej i trzech biskupstw (Wrocław, Kraków, Kołobrzeg).
Popierał akcje chrystianizacyjne, między innymi dlatego, że chciał wtargnąć na Prusy. Wojciech se misjonował, a co. A w 997. Gdy rypnęli Wojciecha Bolek wykupił jego ciałko za wagę w złocie i przywiózł do Gniezna. Kanonizacja głupiego Wojciecha nastąpiła w 999, miało to PRO znaczenie dla polskiego kościoła, od teraz był glamour.
Aby zobaczyć zimne nóżki Wojciecha, w 1000 roku przyjechał do Gniezna cesarz niemiecki, Otto III. Otto miał też wizję utworzenia cesarstwa uniwersalistycznego.
Po śmierci Ottona w 1002 Chrobry się wycwanił, przejął sobie Milsko, Łużyce i Miśnię oraz wkroczył do w 1003 Czech, zostając tam królem (wkorzystał zadymę, która wówczas odbywała się u pepików), zabawił tam do 1004 na stołeczku.

Bo… nie chciał zhołdować (Henrykowi II), wybuchła wojna ciągnąca się aż do 1018 roku. W między czasie, wykorzystując ogólny rozpiździej w Polsce oddzieliło, uniezależniło się Pomorze Zachodnie. Wojnę zakończył pokój podpisany 30 stycznia 1018 roku w Budziszynie. Bolesław zachował nowozdobyte ziemie (Milsko, Łużyce, Słowację i Morawy) i uzyskał pomoc w wyprawie na Kijów. W 1018 Bolesław zorganizował wyprawę na Kijów, żeby odbić tron swojemu zięciowi (Świętopełkowi I), który zajebał mu brat, wyprawa zakończyła się powodzeniem. Po zwycięskiej bitwie pod Wieluniem 1018 (22 lipca) zajął Kijów. Świętopełk został po raz drugi wyruchany przez Jarosława Mądrego. Znowu zgłosił się o pomoc, ale tym razem Boluś stwierdził, że jeśli jesteś taka pizdeczka to radź se sam, pomocy ci nie udzielę. Poparł tym samym Jarosława Mądrego i podpisali sobie pakt o nieagresji.

Bolesław Chrobry starał się o koronację, która odbyła się w 1025 roku, tego samego roku kiedy zmarł. Wykorzystał do koronacji bezkrólewie w Niemczech (brak cesarza).

Ustrój polityczny Sparty

Na czele państwa spartańskiego stało dwóch królów, a było ich dwóch bo gdyby był jeden mogłby stać sie tyranem a tak jeden patrzył drugieu na ręce ;) dowodzili oni wojskiem oraz sprawowali funkcje sakralne. Królowie musieli słuchać zdania Geruzji tj. rady starszych liczącej 28 dziadziusiów, jej członkowie musieli miec przynajmniej 60 lat i byli wybierani dożywiotnio przez Zgromadzenie Ludowe -apellę, jego rola ograniczała się do zatwierdzania uchwał przedstawionych przez eforów, głosowano krzykiem ;) . 5 eforów sprawowało władzę administracyjną, kierowało polityką zagraniczną i sądownictwem.

Wojna trojańska

Opowieść o wojnie trojańskiej to jeden z najbardziej znanych greckich mitów.
Kiedy trojański książę Parys porwał piękną żonę Menelosa- Helenę, Menelaos zwerbował swoje greckie wojsko, które pod wodzą Agamemnona miało odebrać niechętną do powrotu żonkę.
Wyprawa zmieniła się w 10letnie krwawe oblężenie, w którym zginęło wielu greckich bohaterów w tym Hektor i Achilles.
Grecy wygrali w końcu wojnę dzięki wspaniałemu planowi walki opracowanemu przez Odyseusza. Na jego rozkaz Grecy odpłynęli pozorując ucieczkę. Pozostawili jedynie drewnianego konia. Trojanie uznali, że koń jest ofiarą dla bogów i wtoczyli go do miasta. Kiedy nastała noc, grupa wyborowych wojowników wydostała się z konia i otworzyła reszcie wojsk bramy miasta. Troja została pokonana, zgrabiona, zrównana z ziemią. Do dzisiaj trwają spory o realność mitu, bowiem jak wskazują uczeni Troja została zdobyta dopiero w 1200 r. p.n.e. Istnieją podejrzenia, że toczone walki odbyły się nie o odbicie pięknej Heleny, a o prymat nad szlakami handlowymi…

Bogowie i herosi greccy

Bogowie i herosi zamieszkujący świat legend i mitów starożytnej Grecji

^Zeus- Potężny Zeus był królem wszystkich greckich bogów i sędzią boskiej sprawiedliwości. Władca niebios (jego bracia Posejdon i Hades rządzili morzem i podziemiem) ukazywany był z błyskawicą dla podkreślenia jego siły i związków ze zjawiskami atmosferycznymi. Zeus mieszkał na ukrytej w chmurach górze Olimp, skąd przyglądał się i często wtrącał w życie ludzi poniżej. Ten silny i energiczny mężczyzna z długą brodą był ojcem wielu dzieci, które urodziły się zarówno ze związku z żoną boginią Herą, jak i ze związków z śmiertelniczkami. Nie wszystkie kobiety dobrowolnie uczestniczyły w miłosnych ekscesach króla bogów, zwłaszcza, że często one same lub ich potomstwo musiały znosić ataki zemsty zazdrosnej Hery.

Apollo- syn Zeusa, piękny, młody mężczyzna z łukiem lub lirą, był uosobieniem klasycznego ideału mężczyzny. Był panem poezji, muzyki, tańca i badań naukowych, a także medycyny, pasterstwa i kolonizacji. Ustami wybranych przez siebie ludzi przepowiadał przyszłość i objawiał wolę Zeusa. Mężczyzna o tak pięknym wyglądzie miał wiele przygód miłosnych, zarówno z kobietami jak i z mężczyznami. Tylko Kasandra odrzuciła jego miłość. Apollo zemścił się i dał jej dar przepowiadania katastrof, upewniając się, że nikt nie uwierzy w jej przepowiednie.

Atena- bogini dziewica, była opiekunką Aten, gdzie wznosiła się świątynia jej kultu, Partenon. Była boginią mądrości i jej rady pomogły greckim herosom Heraklesowi, Odyseuszowi i Perseuszowi zmierzyć się z trudnymi zadaniami. Atena była także boginią wojny, ale w przeciwieństwie do Aresa, który uosabiał wojenne szaleństwo i destrukcję, reprezentowała bardziej intelektualne aspekty sztuki wojennej: strategię, obronę i dyscyplinę. Atena przyszła na świat wyskakując z pełnej bólu głowy swego ojca Zeusa, już dorosła i ubrana w zbroję. Była boginią rzemieślników i wynalazczynią przędzenia i tkania.

Afrodyta- zniewalająca Afrodyta była boginią miłości, seksu, odradzającego się życia i cielesnego piękna. Urodziła się prawdopodobnie na Cyprze, a jej uroda inspirowała wielu artystów. Wenus z Milo to posąg Afrodyty z II wieku p.n.e. pochodzący z wyspy Melos. Afrodytę uosabiano często z przyjemnościami zmysłowymi. Była patronką prostytutek. Małżeństwo z bogiem kowali Hefajstosem nie powstrzymywało jej od licznych przygód z kochankami, zarówno śmiertelnymi, jak i boskimi.

Herakles- silny i odważny Herakles był jednym z najbardziej popularnych greckich herosów. Jego rodzicami byli Zeus i mykeńska księżniczka Alkmena. Mściwa i zazdrosna żona Zeusa Hera prześladowała Heraklesa przez całe życie. W ataku szaleństwa, który zesłała na niego, Herakles zamordował swoją żonę i dzieci. Jako pokutę za zbrodnię Herakles otrzymał słynne 12 prac, które polegały na niszczeniu okrutnych potworów lub szukaniu nieosiągalnych nagród. To jego hart ducha sprawił, że pierwsi chrześcijanie uznali go za poprzednika Chrystusa. Herakles umierał w wielkich bólach, kiedy żona okryła go zatrutą szatą, próbując odzyskać miłość niewiernego męża. Ze stosu pogrzebowego Herakles wzniósł się na górę Olimp i został bogiem.

Achilles- jest bohaterem epickiego poematu Homera „Iliada”, który opowiada o wyczynach herosa podczas wojny trojańskiej. Wielki wojownik był jednak człowiekiem pełnym wad. Złość i zraniona duma sprawiły, że odmówił poprowadzenia swego wojska do walki. Zastąpił go jego przyjaciel Patrokles i zginął. Pełen smutku i zemsty Achilles zabił trojańskiego wojownika Hektora, chociaż wiedział, że spowoduje tym własną śmierć. Zginął od zatrutej strzały Parysa, który wspomagany przez Apolla trafił Achillesa w jego czułą piętę, jedyną część ciała, której jego matka nie zanurzyła w rzece Styks, by uczynić swe dziecko nieśmiertelnym. Dla Greków Achilles był uosobieniem heroicznego etosu. Wolał żyć krótko, ale w sławie.

Tezeusz- słynny wojownik i ateński bohater narodowy, wsławił się zabiciem Minotaura, okrutnego pół-człowieka pół-byka, który mieszkał pod pałacem króla Minosa w Knossos. Tezeusz ukrył się w grupie młodych ateńczyków przeznaczonych na ofiarę dla Minotaura i dzielnie zgładził bestię. Wydostał się z labiryntu dzięki nitce podarowanej mu przez Ariadnę, córkę Minosa. Niestety, podczas powrotu do Aten zapomniał wciągnąć na maszt białą flagę, tak jak obiecał to swemu ojcu królowi Egeuszowi. Egeusz, ujrzawszy czarną flagę, uznał, że Tezeusz nie żyje i sam rzucił się z klifu. Od jego imienia pochodzi nazwa Morza Egejskiego.

Starożytny Egipt (państwo)

Impuls do utworzenia jednolitego Egiptu wyszedł z Górnego Egiptu, którego władcy z czasem zbliżali się i obejmowali tereny Dolnego Egiptu (w tym dolinę Nilu oraz samą jego deltę).
Położenie Egiptu zapewniało ogólne bezpieczeństwo dla państwa (granice teoretycznie zamknięte- woda, pustynia).  Należało jedynie bronić mieszkańców przed atakami rabusiów z pustyni ale byli średnio szkodliwi ;)

Grecy nazywali władcę Egiptu faraonem. Sam termin oznaczał nic innego jak pojęcie “pałac”.
To władca były jedynym pośrednikiem pomiędzy światem ludzkim, a boskim. Łączył w sobie naturę boską i ludzką. Widziano w nim żywe bóstwo, syna boga Re, który po śmierci zjednoczy się z Ozyrysem. Właśnie dlatego to tylko on mógł składać ofiary różnego rodzaju, modlić się i urządzać ceremoniały…
W istocie nie byłoby to możliwe, z wielu rzeczy wyręczali go kapłani, ale rzecz jasna na malowidłach, płaskorzeźbach i innych to wyłącznie faraon był umieszczany. Faraon opiekował się też świątyniami. Po każdej zwycięskiej kampanii wojennej każda otrzymywała jakieś gifty. To faraon bronił swoich poddanych przed zagrażającymi niebezpieczeństwami, był gwarantem ładu i porządku w państwie. Urzeczywistniał “Maat”, czyli to co durni Egipcjanie uważali za sprawiedliwość, porządek, harmonię.
Teraz nie dziwnym jest skąd pochówek faraona miał takie znaczenie w świadomości wszystkich Egipcjan.

Starożytny Egipt (surowce)

W związku z tym, że Nil wykształcił sobie skalne brzegi doliny, dostarczały one różnego rodzaju kamieni:

1. twarde krzemienie
2. bazalty
3. granity
4. dioryty
5. wapienie
6. piaskowce

Dostępność takiego akurat surowca miała duże znaczenie. Kamień był podstawowym materiałem do wznoszenia budowli. W kamieniu ryto płaskorzeźby, wykonywano z niego naczynia oraz posągi.

Na pustyni usytuowanej na wschód od Nilu- czyli Pustyni Arabskiej wydobywano złoto i nieco miedzi. Większą część miedzy wydobywano jednak na pustyni na półwyspie Synaj. Srebro znajdowano bardzo rzadko. Nie było cyny, ani żelaza. Na skutek tego Egipt wszedł w epokę brązu z około tysiącletnim opóźnieniem (oficjalnie epokę brązu datuje się na 2500 r. p.n.e.).

To nie koniec bryndzy pod kątem materiałów i surowców. Brakowało drewna do budowy statków i kładzenia stropów. Rosnące w Egipcie palmy, akacje i inne daktylowce nie spełniały funkcji budowniczych, były po prostu zbyt liche do takiego przeznaczenia…

Starożytny Egipt (irygacja)

Życie w Egipcie było możliwe tylko tam gdzie sięgały wody rzeki. Ludzie zamieszkujący Egipt w związku z tym dążyli do tego by obszar gdzie będzie woda ciągle powiększał się. Rozwiązaniem było więc tworzenie sztucznego nawadniania, tam gdzie wody Nilu nie sięgały lub tam gdzie rośliny wymagały więcej wody niż dajmy na to jednorazowy wylew rzeki. Woda wylewała na pola bezpośrednio przyległe rzece. Konstrukcja kanałów umożliwiała dostanie się jej również do nich i rozprowadzenie jej w regiony gdzie było na nią zapotrzebowanie. Stworzenie i utrzymanie kanałów wymagało sporej pracy, dlatego przy budowie i konserwacji kanałów uczestniczyło wiele ludzi. Dodatkowo w takiej sytuacji musiała wejść w grę odpowiednia organizacja i ODPOWIEDNIE władze, które wywierały nacisk na ludności. Aksjomatem więc dobrego państwa były dobrze utrzymane kanały nawadniające.

Trochę inaczej wyglądało życie w delcie Nilu, w której ciężej było prowadzić prace irygacyjne.
W początkach dobry Faraonów dlatego właśnie ten teren zamieszkiwało mniej ludzi, dopiero z czasem liczba jej ludności zaczęła stale wzrastać. W delcie rósł również papirus.

Intensywne prace irygacyjne w Egipcie zwiększyły obszar ziemi uprawnej, jej żyzność co spowodowało zwiększenie ilości pożywienia coraz większej ilości ludzi. Przez całą starożytność Egipt miał bardzo wysoką gęstość zaludnienia w porównaniu z innymi krainami Bliskiego Wschodu (nie biorąc pod uwagę Mezopotamii). Naturalnie transport wszystkiego odbywał się nie lądem, a drogą rzeczną- dzięki wykorzystaniu Nilu.

Grecja

Podział Grecji:

Grecja Północna

granicą Wąwóz Termopilski

Grecja Środkowa

granicą Zatoka Koryncka

Grecja Południowa

Polis-w starożytności miasto-państwo, typowa forma państwowości rozpowszechniona na obszarze obszarze. Śródziemnego centrum polis był ośrodek miejski, który pełnił funkcje polityczną, sądową, religijną.

Typy ustrojowe polis:

Demokracja-termin określający rodzaj rządów w którym władza należy bezpośrednio do ogółu obywateli danego państwa.

Oligarchia-władzę sprawowała wąska grupa społ. -arystokracja

Tyrania-rządy jednostki, forma rządów powstała w wyniku uzurpatorskiego opanowania władzy przez jednostkę.

Kolonizacja grecka VIII-VI w.p.n.e.

Przyczyny: poszukiwanie nowych ziem pod uprawę, surowców, względy polityczne oraz zainteresowanie kontaktami handlowymi.

Skutki: ożywienie handlu, rozwój Grecji kontynentalnej, wpływ wschodnich kultur (przejęcie pisma od Fenicjan), nawiązanie stosunków z ludami barbarzyńskimi.

Obszary objęte kolonizacją: obszary M. Śródziemnego oraz Czarnego

Państwo izraelskie

Państwo Izraelskie-  wg legendy założył je król Dawid, jego syn Salomon jest symbolem sprawiedliwości. I za jego rządów dochodzi do podziału państwa na dwie części : Izrael ( 721 r.p.n.e. król Asyrii opanował te tereny) oraz Judeę (587 r. p.n.e. najazd Nabuchodonozora i początek niewoli Babilońskiej, która skończyła się w 539 r. p.n.e. po wkroczeniu do Babilonu perskiego władcy Cyrusa).

Pojęcia (Indie)

Pojęcia związane z Indiami:

Braminizm-religia wykształcona z wedyzmu. Najwyższym bogiem był Brahma, od którego zaczynało się wszelkie życie, do niego też po śmieci podążała dusza przechodząc przez wiele wcieleń-reinkarnacja

Buddyzm- opiera się na Czterech Szlachetnych Prawdach głoszonych przez Siddharthę Gautamę, oraz na przedstawionej przez niego Ośmiorakiej Ścieżce, która prowadzić ma do ustania cierpienia. Buddyzm od początku swojego istnienia był religią o bardzo luźnej strukturze, zarówno od strony organizacyjnej, jak i doktrynalnej.

Kasta-zamknięta grupa społ. której odrębność jest usankcjonowana prawnie, religijnie i zwyczajowo. W Indiach wyróżniamy 4 kasty: bramini(kapłani), ksztariowie (wojownicy), wajsiowie (kupcy, rzemieślnicy), siudrowie (rolnicy, służba)