Cesarstwo Ottonów

Dynastia Karolińska wygasła na terenie wschodniofrankijskim na początku X w. Państwo niemieckie składało się z szeregu księstw. Tron królewski było ciężko utrzymać z powodu dużej opozycji jak i problemów zew., wśród nowopowstałych państw środkowej i wschodniej Europy trzeba było szukać sojuszników, by zagwarantować sukcesje synom. Pod rządami dynastii Saskiej, zapoczątkowanej przez Henryka I, królestwo stało się główną siłą polityczna Europy Zach. i Śr. Jego syn i następca Otton I Wielki pokonał Węgrów ( na Lechowym Polu, w 955r. ponieważ hamowali oni rozpowszechnianie chrześcijaństwa w Środkowo-wschodniej Europie, po ich klęsce otworzyły się nowe tereny dla misjonarzy i zachęciło do przyjęcia chrztu nowo powstałe państwa tj. Polska, Dania, Ruś.), ujarzmił plemiona połabskie i podporządkował sobie Czech oraz w pewnym stopniu Polskę. Zdobył panowanie pod Królestwem Italii. Ekspansję Niemiec na tereny słowiańskie popierał Kościół niemiecki i program misji chrystianizacyjnej. Podobnie jak to się stało w przypadku Karola Wielkiego o potędze monarchii w największym stopniu decydował potencjał militarny.
Wyprawy na Półwysep Apeniński otworzyły Ottonowi I drogę do godności cesarskiej, ale już wcześniej nawiązywał on do tradycji Karola Wielkiego cesarstwa rzymskiego. Na miejsce koronacji wybrał Akwizgran, insygnium jego władzy i relikwią stała się włócznia, którą legenda wiązała z cesarzem Konstantynem Wielkim (ten od edyktu mediolańskiego). W 962r. odbyła się w Rzymie koronacja Ottona I na cesarza Rzymian. Odnowienie cesarstwa na zachodzie uznano także w Konstantynopolu, przypieczętowując prestiż cesarza i nową sytuację polityczną małżeństwem syna Ottona I, Ottona II, z księżniczką bizantyjską Teofano.

Monarchia Franków

Monarchia Franków rządzona najpierw przez dynastię Merowingów, później Karolingów (Chlodwig, Karol Młot, Pepin Krótki i te sprawy) jedna z potężniejszych monarchii ówczesnej Europy doczekała się swojego wielkiego władcy, którym był Karol Wielki.
W rozwoju władzy karolińskiej i jej ideologii ważną rolę odgrywał Kościół. Papież poparł koronację Pepina (który skutecznie odsunął od władzy dynastię Merowingów) za co król zrewanżował mu się interwencją zbrojną na Płw. Apenińskim przeciwko Longobardom , zdobyte terytoria w środkowej Italii przekazał papieżowi, stały się one podstawą powstania w okresie późniejszym Państwa Kościelnego .Dzięki sojuszowi z frankami papieżowi udało się wyzwolić spod jarzma bizantyjskiego. Kilkadziesiąt lat później Karol Wielki zdobył Królestwo Longobardów i koronował się na ich króla, północno-środkowe Włochy stały się częścią imperium karolińskiego.
Po sukcesach w Saksonii, wyrwaniu północno-wschodniej części Płw. Iberyjskiego spod władzy Arabów i rozbiciu groźnych Awarów Karola okrzyknięto nowym Dawidem. Król Franków stał się najpotężniejszym na Zachodzie władcą chrześcijańskim, obrońcą Kościoła i religii, szerzycielem chrześcijaństwa. W Boże Narodzenie 800 r. papież Leon III koronuje Karola na cesarza Rzymian. Nie udało się jednak utrzymać jedności imperium i w 843 r. w Verdun wnukowie Karola Wielkiego, synowie Karola Pobożnego podzielili władzę między siebie: Lotar, z tytułem cesarskim objął rządy nad Italią, Prowansją, Burgundią, Nadrenią i częścią Niderlandów, zachowując także główną rezydencję karolińska w Akwizgranie. Ludwik Niemiecki otrzymał Królestwo Wchodniofrankijskie (późniejsze Niemcy) oraz Karol Łysy-zachodniofrankijskie (późniejsza Francja).
Panowanie Karolingów wniosło i umocniło fundamenty chrześcijaństwa. Tytuł cesarza odnosił się nie tylko do starożytnego cesarstwa rzymskiego, ale przede wszystkim do chrześcijańskiej idei władzy cesarskiej. Cesarstwo zaczęto przedstawiać jako ‘Kościół Narodów’.

 Państwo Frankijskie po traktacie z Verdun 843 r.