Monarchia Franków

Monarchia Franków rządzona najpierw przez dynastię Merowingów, później Karolingów (Chlodwig, Karol Młot, Pepin Krótki i te sprawy) jedna z potężniejszych monarchii ówczesnej Europy doczekała się swojego wielkiego władcy, którym był Karol Wielki.
W rozwoju władzy karolińskiej i jej ideologii ważną rolę odgrywał Kościół. Papież poparł koronację Pepina (który skutecznie odsunął od władzy dynastię Merowingów) za co król zrewanżował mu się interwencją zbrojną na Płw. Apenińskim przeciwko Longobardom , zdobyte terytoria w środkowej Italii przekazał papieżowi, stały się one podstawą powstania w okresie późniejszym Państwa Kościelnego .Dzięki sojuszowi z frankami papieżowi udało się wyzwolić spod jarzma bizantyjskiego. Kilkadziesiąt lat później Karol Wielki zdobył Królestwo Longobardów i koronował się na ich króla, północno-środkowe Włochy stały się częścią imperium karolińskiego.
Po sukcesach w Saksonii, wyrwaniu północno-wschodniej części Płw. Iberyjskiego spod władzy Arabów i rozbiciu groźnych Awarów Karola okrzyknięto nowym Dawidem. Król Franków stał się najpotężniejszym na Zachodzie władcą chrześcijańskim, obrońcą Kościoła i religii, szerzycielem chrześcijaństwa. W Boże Narodzenie 800 r. papież Leon III koronuje Karola na cesarza Rzymian. Nie udało się jednak utrzymać jedności imperium i w 843 r. w Verdun wnukowie Karola Wielkiego, synowie Karola Pobożnego podzielili władzę między siebie: Lotar, z tytułem cesarskim objął rządy nad Italią, Prowansją, Burgundią, Nadrenią i częścią Niderlandów, zachowując także główną rezydencję karolińska w Akwizgranie. Ludwik Niemiecki otrzymał Królestwo Wchodniofrankijskie (późniejsze Niemcy) oraz Karol Łysy-zachodniofrankijskie (późniejsza Francja).
Panowanie Karolingów wniosło i umocniło fundamenty chrześcijaństwa. Tytuł cesarza odnosił się nie tylko do starożytnego cesarstwa rzymskiego, ale przede wszystkim do chrześcijańskiej idei władzy cesarskiej. Cesarstwo zaczęto przedstawiać jako ‘Kościół Narodów’.

 Państwo Frankijskie po traktacie z Verdun 843 r.