Państwo Frankijskie po traktacie z Verdun 843 r.

książę Polski 1102-1138

Po śmierci ojczulka (Władysława I Hermana) pożarł się z braciszkiem o władzę. Braciszek to Zbigniew. Bolesław zarządzał sobie ziemiami:

• Śląsk
• Małopolska
• ziemia lubuska

W 1107 wygnał braciszka Zbigniewa z kraju. Przejmując zatem ziemie, które należały do niego (Wielkopolska) oraz ziemie po ojcu (Mazowsze). Dodatkowo, gdy wygnał braciszka, ten się zdenerwował i zwrócił się o pomoc do ówczesnego cesarza – Henryka V. Ten w 1109 dokonał najazdu na Polszę, jednak bezskutecznie. Działania toczyły się na Śląsku (m.in. obrona Głogowa). Henryk V, wraz z pepikami (bo tam właśnie udał się Zbigniew po pomoc) we Wrocławiu (prawdopodobnie Psie Pole) poniósł klęskę.

Drużyna Bolesława Krzywoustego (powyżej).

W 1112 roku Zbigniew przybył do Polski na zaproszenie Bolesława. Bolesław (nie wiadomo jak do końca było, niektórzy twierdzą, że został wyprowadzony z równowagi, itd.) kazał oślepić Zbigniewa. Oślepienie było tak bolesne i dotkliwe dla brata, że ten wziął i zmarł. Czyn ten wywołał potępienie ze strony duchowieństwa (pamiętali oni biskupa Stanisława). Bolesław aby nie podzielić losów swego wuja, zgodził się powziąć pokutę aby zrehabilitować się za swe niehybne czyny ;).

Po zwycięstwie z Niemcami, Krzywousty mógł powrócić do swojego życiowego planu przyłączenia Pomorza pogańskiego do Polszy. Do 1119 roku zajął wszystkie ziemie Pomorza, łącznie z Gdańskiem!

Książę mógł skupić całą swoją uwagę na Pomorzu Zachodnim i panującym tam Świętopełkiem. Zmusił jego do uznania swojego zwierzchnictwa. Świętopełk nie dotrzymał jednak słowa, w zamian za co Krzywousty zajął Szczecin, zabił Świętopełka. Jednak władzę nad Pomorzem Zachodnim oddał synowi Świętopełka- Warcisławowi I, który uznał się za lennika Polski. W finale po opanowaniu ziem na Pomorzu Krzywousty postanowił schrystianizować tą część swojego państwa.

Na arenie międzynarodowej szczęście opuściło Bolesława III Krzywoustego w latach`30 XII wieku. Na Węgrzech zmarł Stefan II, Krzywousty widział na tronie sąsiada przychylnego sobie- Borysa. Jego kontrkandydatem był Bela II, popierany przez Czechów i Niemców. Na tronie w finale osiadł Bela II. Polska została osamotniona w swojej polityce zagranicznej.

W latach 1132-1134 łupieżnym atakom uległ Śląsk. Czesi atakowali. Papiestwo było również przychylne wrogom Krzywoustego. W 1133 papież Innocenty II postanowił podporządkować wszystkie polskie biskupstwa Magdeburgowi (Niemcy). W 1136 podporządkowanie to zostało wycofane.

Przed śmiercią Krzywousty wydał też swój testament, który źle oceniany jest jako powód rozbicia dzielnicowego w Polszy…

Twórcą tego ustroju był Oktawian August. Krwawe wojny i zamieszki ułatwiły mu zadanie, ponieważ ludzie chcieli tylko pokoju, który dał im właśnie on. System stworzony przez Oktawiana był faktycznie monarchią, chociaż rządzący utrzymywał, że działa zgodnie z republikańska tradycją. Panujący miał w swym ręku armię, zarząd wielu prowincji, decydujący głos w senacie. Z republikańskich instytucji zniknęła najważniejsza-zdromadzenie obywatelskie. Została jednak druga równie ważna-senat, który był przez Augusta traktowany z respektem, a jego uprawnienia stopniowo wzrastały, bo przejmował rolę zgromadzenia. Cesarz dbał o uzyskanie poparcie w senacie przedstawiając swoje sprawy. Władcy pilnowali by do senatu wchodzili ludzie im lojalni, co nie zawsze się udawało.

Nowa elita cesarstwa

Bez senatu nie dało się kierować imperium, mieszkańcy byli tak przyzwyczajeni do rządów członków senatu, że usunięcie senatorów nie wchodziło w rachubę. Augustowi nie udałoby się jednak stworzyć stabilnego państwa gdyby nie otworzył dotąd zamkniętej grupy senatorów. W czasach cesarstwa obok starych członków w senacie zasiedli ludzie nowi: przedstawiciele arystokracji miast italskich, a za późniejszych cesarzy także z prowincji. Dopuszczenie do rządzenia elit innych miast było pierwszym warunkiem sukcesu, drugim zręczna polityka wobec miast. Jeśli wszystko szło dobrze cesarz pozwalał rządzić lokalnym władzom nie narzucając rzymskiego prawa i instytucji. W takiej sytuacji elity prowincjonalne nie miały powodów by angażować się w polityczne awantury i występować przeciw rzymskiemu panowaniu. Zresztą potęga rzymska była porażająca i tylko Żydzi wierząc, że Bóg wesprze ich w walce z bezbożnymi Rzymianami zaryzykowali 3 powstania stłumione w brutalny sposób.

Prowincje w czasach cesarstwa

Oktawian zachował podział imperium na prowincje, ale zmienił sposób zarządzania nimi. Częścią prowincji, w których nie potrzebna była interwencja wojsk, władali namiestnicy powoływani przez senat, tam gdzie stała armia rządy należały do ludzi cesarza. Oktawian zapoczątkował reformy mająca na celu poddanie namiestników kontroli i zmniejszanie samowoli urzędników
Najważniejszym zadaniem władzy była osłona granic. Na granicy europejskiej rzymscy namiestnicy mieli do czynienia z ludami barbarzyńskimi, na tyle niegroźnymi, że nie stanowiły realnego zagrożenia dla imperium, trzeba było tylko pilnować by nie zdobywali nowych terytoriów i nie rośli w siłę. Inaczej na wschodzie gdzie Rzym sąsiadował z królestwem Partów obejmującym Iran i Mezopotamię. Mimo swych rozmiarów nie był to groźny przeciwnik, gdyż częste wojny domowe o tron ułatwiały utrzymanie pokoju na wschodniej granicy.

Armia cesarstwa

Oktawian dokonał reformy armii, stała się ona armią zawodową, w której żołnierze służyli wiele lat. Trzon armii legiony rekrutowano wśród obywateli rzymskich( po skończeniu służby dostawali wysoką pieniężną odprawę często też nadział ziemi w prowincjach),  skład wojsk posiłkowych stanowili nie-obywatele, którzy oprócz odprawy dostawali obywatelstwo rzymskie.

Próby pierwszych reform

Pierwsze i najważniejsze próby naprawy dotyczyły sytuacji chłopstwa. Jego sytuacja ulegała pogorszeniu w czasie wyczerpującej II wojny punickiej.  Liczba chłopów zaczęła się zmniejszać, a Ci zrujnowani przeprowadzali się do miast, bo łatwiej było tam znaleźć pracę, a musimy pamiętać, że chłopi byli podstawą rzymskiego wojska, więc ich pogarszająca się sytuacja była zagrożeniem dla armii. Ówczesny trybun ludowy Tyberiusz Grach zaproponował podział ziemi należącej do państwa rzymskiego. Ziemia ta należała do bogatych, ale zabierano im tylko część własności ziemskiej, do której zresztą nie mieli prawa. Reakcja elit była gwałtowna, ostatecznie doszło do zamieszek, zabito Tyberiusza i jego zwolenników.
Brat Tyberiusza, Gajusz, próbował dokonać zmian ustrojowych ograniczając władzę senatorów. Aby mieć za sobą biedotę zmniejszył ceny zboża. Powtórny wybuch zamieszek doprowadził do śmierci kolejnego z braci.

Wojna ze sprzymierzeńcami
 
Sprzymierzeńcami III i II w. p.n.e. W Italii miały miejsce poważne zmiany. Coraz więcej osób posługiwało się łaciną, przyjmowało rzymski sposób życia, znikały różnice kulturowe. Sprzymierzeńcy pragnęli pełnego zjednoczenia z Rzymem; chcieli otrzymać obywatelstwo rzymskie. Opór przeciwko italskim ambicjom był silny wśród biedoty rzymskiej (nie chcieli dzielić się przywilejami tj. niepłacenie podatku od ziemi, udział w reformach rolnych, zboże po niższych cenach). Także część polityków broniła się przed zmianą reguł gry politycznej, co musiałoby nastąpić gdyby przyjęto naraz tak wielu obywateli.
Mieszkańcy Italii świadomi, że nie mają szans na spełnienie swych postulatów wypowiedzieli groźną wojnę Rzymowi. W panice uchwalono przyznanie obywatelstwa tym, którzy pozostali wierni, później wydano drugą ustawę dla tych, którzy w określonym terminie złożą broń-konflikt szybko wygasł.

Wojny z niewolnikami.

Liczba niewolników systematycznie rosła w wyniku wojen zdobywczych, w zdobywczych w I w. p.n.e. udział niewolnej siły roboczej w ekonomii Italii osiągnął najwyższy poziom w czasach starożytnych. Pojawiło się nowe zjawisko- majątki ziemskie o średnich rozmiarach były uprawiane przede wszystkim przez niewolników. Wzrost ich liczby spowodował pogorszenie ich pozycji, zabicie niewolnika nie było traktowane jak zabójstwo. Państwo wyrzekło się interweniowania w stosunki między panem a niewolnikiem. Wszystko to tłumaczy, czemu w tym czasie mogło dojść i doszło do wielkiego buntu niewolników. Władze były zajęte sprawami wew. i zew.i dlatego miały problemy ze stłumieniem wojen niewolniczych, zwłaszcza największą z nich, dowodzoną przez Spartakusa.

Wielcy politycy i wojny domowe

Zgubnym dla republiki zmianom podlegała elita. Część jej wzbogaciła się na łupach wojennych i sprawowaniu namiestnictw w prowincjach. Owe środki posłużyły do życia w luksusie, pałace i te sprawy;) lecz także do przekupywania członków komicji, konkurencyjnych polityków i sędziów. Doszło również do zmian armii za konsula Mariusza, który wprowadził armię zaciężną, która nie była lojalna wobec państwa, a wobec wodza. Rosnące ambicje polityków nie znajdowały spełnienia w senacie, władzę zaczęto zdobywać siłą. Rozpoczął się okres wojen domowych. Decydującym konfliktem dla republiki był spór między Cezarem a Pompejuszem. Cezar mający poparcie wśród ludu, polityk niebojący się ustrojowych innowacji, zdobywca Galii, starł się z człowiekiem konserwatywnym, wspieranym przez kręgi senackie. Zwyciężył Cezar (Pompejusz zginął w działaniach wojennych), ale w 4 lata po śmierci swojego przeciwnika sam pada ofiarą spisku. Mimo, że Italia w czasie kryzysu przezywała lata gospodarczego rozwoju, republika przeżyła ogromne załamanie. Zdobyte bogactwo okazało się zgubne dla ustroju.

Ważniejsze zamieszki społeczne i wojny domowe

Daty p.n.e.

133- trybunat Tyberiusza Grakcha i jego śmierć tego roku
121- ogłoszenie stanu wyjątkowego-śmierć Gajusza Grakcha
91-89  wojna ze sprzymierzeńcami italskimi
88- Sulla maszeruje na Rzym i zdobywa władzę
73-71  wojna z niewolnikami dowodzonymi przez Spartakusa
49-  Cezar wbrew nakazowi senatu, wkracza z wojskiem do Italii o zdobywa w niej władzę
48-  Cezar walczy z Gnejuszem Pompejuszem, którego pokonuje pod Farsalos
44- Cezar ginie z rąk spiskowców
43-42-  wojna domowa w Italii między Oktawianem a Antoniuszem
36- Oktawian pokonuje flotę dowodzoną przez syna Pompejusza
31 -zwycięstwo Oktawiana nad Antoniuszem w bitwie pod Akcjom
30- Oktawian zostaje jedynym panem imperium, Antoniusz popełnia samobójstwo

264-241 – I wojna punicka- zakończona opanowaniem większości Sycylii, jej wschodnia część znajdzie się pod panowaniem rzymskim po II wojnie punickiej
218-201 – II wojna punicka –tocząca się główni w Italii wojskami kartagińskimi dowodzi Hannibal
197 -powstanie dwóch prowincji w Hiszpanii
149-146 III wojna punicka- zakończona zniszczeniem Kartaginy i powstaniem prowincji Afryki
172-167-  wojna macedońska kończąca się zniszczeniem królestwa macedońskiego, ale bez aneksji Macedonii
146- powstanie prowincji Macedonii
129- powstanie prowincji nazwanej Azją
118 -powstanie prowincji zwanej Galią Karbońską
116 -powstanie prowincji Frygii
63- powstanie prowincji Syrii
46- powstanie prowincji nazywanej Afryką Nową

Urzędnicy- mieli rozległe uprawnienia, nie byli pociągani do odpowiedzialności za publiczne działania. Sprawowanie urzędu było zaszczytem, ale nie przynosiło żadnych korzyści pieniężnych, wręcz przeciwnie, czasem trzeba było posługiwać się własnymi środkami finansowymi. Ponadto trzeba było opanować umiejętność mówienia, było to tak samo ważne jak w Grecji przy sprawowaniu urzędów. Urzędnikami często zostawało się z pokolenia na pokolenie, gdyż dla syna kogoś zasłużonego ludzie mieli większy kredyt zaufania. Konsulem mogło zostać niewielu, więc elity prowadziły ze sobą ostrą rywalizację, o tym, kto wygra decydował ogół obywateli w głosowaniu, dla wygranej trzeba było prowadzić kampanie wyborcze.

Urzędnicy republiki: 

Konsul- jeden z dwóch urzędników najwyższych rangą, ich imiona służyły do datowania roku. Dowodził armią, zwoływał zgromadzenie obywatelskie, w celu wyboru urzędników lub uchwalenia ustaw. Do jego uprawnień należało także zwoływanie senatu, którego obradom przewodniczył. Konsulowi musieli być zgodni, postawa negatywna jednego z nich blokowała działania drugiego (zgoda buduje, niezgoda rujnuje:) !)

Pretor- urzędnik na drugim miejscu w hierarchicznej drabinie. W IV w. p.n.e. był jeden pretor, później ta liczba się zmieniał np.w I w. p.n.e. było ich ośmiu. Jeśli sytuacja tego wymagała mógł dowodzić armią. W razie nieobecności konsulów, mógł zwoływać senat i zgromadzenia obywatelskie. Zajmował się wymiarem sprawiedliwości.

Edyl- jeden z czterech urzędników zajmujący się nadzorowaniem porządku w mieście. Organizowaniem dostaw zboża do miasta w razie trudności z zaopatrzeniem, oraz przygotowywaniem igrzysk.

Kwestor- najniższy rangą urzędnik, zazwyczaj tę funkcję pełnił człowiek młody. Pomagał konsulom w zarządzaniu pieniędzmi. Kiedy powstały prowincje kwestorzy towarzyszyli ich namiestnikom. Liczba kwestorów rosła, pod koniec republiki było ich nawet czterdziestu.

Trybun plebejski lub ludowy- początkowo nie widziano w tym urzędu a jedynie kogoś działającego w obronie najuboższych, później stał się częścią kariery urzędniczej (dla plebejuszy). Zadaniem trybuna była opieka nad plebejuszami. Jego dom był otwarty dzień i noc, nie mógł opuszczać Rzymu. Kto dopuścił się ataku na jego osobę był narażony na gniew boski, ponieważ trybun cieszył się przywilejem nietykalności religijnej. Miał prawo weta w stosunku do ustaw, jeśli uznał, że godzą w interesy plebejuszy.

Cenzorzy- było ich dwóch, zazwyczaj to stanowisko było obsadzane przez byłych konsulów. Cenzorzy robili spis obywateli według majątku i miejsca zamieszkania, układali listy senatu,  nadzorowali obyczaje, dbali o publiczne budynki i nadzorowali dzierżawę publicznych dochodów. Wybierani na 5 lat.

Dyktator- powoływany był w sytuacjach ekstremalnych tj. śmierć dwóch konsulów, klęska na wojnie, nadzwyczajnych konfliktów w gronie obywatelskim. Miał pełnię władzy nie można było odwoływać się od jego wyroków. O zarządzeniu dyktatury zarządzał senat, o wyborze-konsul. Dyktator był jedynym urzędnikiem, który nie miał kolegi i sprawował urząd jednoosobowo, miał pomocnika, ale o mniejszej randze niż swoja. Jedyne ograniczenie tego urzędu to był czas jego sprawowania- 6 miesięcy.

Senat- odgrywał ważną role w utrzymaniu równowagi w państwie. W III i II w. p.n.e. o jego składzie decydowali cenzorzy wpisując układając listę senatu co 5 lat. Wpisywano na nią byłych konsulów i pretorów, później także emerytowanych urzędników niższego szczebla. Zadaniem senatu było służenie urzędnikom radą, o ile o to poprosili, gdyż nie musieli tego czynić. Ale jeśli tego nie zrobili mogło im to zaszkodzić w politycznej karierze. Ponadto „Ojcowie” (tak również nazywano senatorów) jako zbiorowość mieli własne uprawnienia. Dotyczyły one finansów i polityki zagranicznej (w senacie przyjmowano poselstwa udające się do obcych państw, a także dzielono prowincje).

Władysław I Herman, urodzony najprawdopodobniej 1042 roku, zmarł 2 czerwca 1102. Władca Polski w latach 1079-1102.
Był synem Kazimierza I Odnowiciela i Marii (siostry Jarosława Mądrego).

Okres jego panowania oceniany jest jako osłabianie się państwa piastowskiego. Następują tendencje odśrodkowe, możnowładztwo umacniało się kosztem księcia (książę nigdy nie dążył do zdobycia korony). Faktyczną władzę sprawował palatyn Sieciech. Herman powrócił do płacenia trybutu Czechom za Ślunsk.
W latach 1097-1100 synowie Władysława:

• Zbigniew (Wielkopolska, Kujawy, ziemia sieradzko-łęczycka)
• Bolesław III Krzywousty (Małopolska, Ślunsk)

przy poparciu możnych obalili Sieciecha i wymogli na ojcu podział państwa na dzielnice. Herman zatem pizdeczka był, że tak się godził.  Co kto otrzymał? Patrz w nawias przy synku powyżej ^. Sam Władek wziął sobie Mazowsze i miał władzę zwierzchnią nad wszystkimi księstwami.

Herman próbował odbić z powrotem Pomorze, spalił nawet Gdańsk, ale bezskutecznie.

Był władcą słabym, z apatią, nie chciało mu się rządzić, nie ubiegał się o koronę. Niektórzy badacze twierdzą, że zmagał się z chorobą nóg w związku z czym to zabrało mu siły do rządzenia. Zmarł w 1102.

Bolesław II Śmiały (Szczodry, Srogi, Dziki, Wojowniczy), urodzony 1042, zmarł 1081 lub 1082 roku, książę polski w latach 1058-1076, król Polski w latach 1076-1079, pierworodny syn Kazimierza Odnowiciela i Marii (tej, z którą się hajtnął by z królem ruskim się dogadać, Jarosławem Mądrym? Maria była jego siostrzunią ;)).

Głównym celem jaki postawił sobie Bolesław Śmiały było wzmocnienie państwa polskiego poprzez aktywną politykę zagraniczną oraz zaprzestanie i zmniejszenie ekspansji niemieckiej.
W związku z tym wymyślił sobie, iż na tronach Rusi i Węgier będzie on utrzymywał sojuszniczych sobie władców, tak aby w razie W mieć wsparcie. Wizja taka wymuszała nierzadko interwencje zbrojne króla w tych państwach. W roku 1060 zorganizował on wyprawę do Węgier aby obsadzić tam na tronie swojego kandydata Belę I Benina (miał on powiązania z Piastami, bzyknął córkę Mieszka II i miał z nią sporo dzieci).

Równolegle w tym czasie w Europie trwał spór pomiędzy ówczesnym cesarzem Henrykiem IV, a papieżem Grzegorzem VII. Kłócili się o to kto będzie miał dominującą rolę w Europie. W sporze tym Polsza opowiedziała się wraz z Węgrami i Hiszpanią po stronie papieża. Powodem takiego działania ze strony Bolesława Śmiałego było z jednej strony osłabienie roli cesarza, a równolegle stworzenie sobie możliwości do koronacji. Dopiął swego i dzień po Wigilii, 25 grudnia 1076 w Gnieźnie został koronowany na królika Polszy.

Po koronacji zaplanował sobie wyprawę do Kijowa/Rusi i obsadzenie i tam swojego kandydata. Jak głosi legenda, kiedy żołnierze wraz z królem maszerowali w stronę Kijowa, ich kobiety dawały na lewo i prawo zarządcom majątków w kraju. Rycerze, gdy się o tym dowiedzieli postanowili bez zgody króla wrócić do kraju. Oburzony król postanowił zrezygnować z planowanej kampanii, wrócić do Polski i rozprawić się ze zdrajcami i niewiernymi żonkami.

Wg opowieści okropne kary jakie ich spotkały spotkały się ze sporą krytyką ówczesnego biskupa krakowskiego – Stanisława. Król miał w dupie oburzenie jakiegoś tam biskupa i skazał go na śmierć. Jak mawiają Stanisław był w opozycji przeciwko rządom Śmiałego, chciał jego wygnania. Stąd też „doczepił” sie do Bolesława II.

Fakt skazania biskupa krakowskiego Stanisława na śmierć podawany jest jako główny powód ucieczki Bolesława Śmiałego z Polski do Węgier. Było to w 1079 roku. Zmarł najprawdopodobniej otruty, na wygnaniu. Uważany za jednego z najbardziej utalentowanych władców PL z dynastii Piastów. hm…

Po śmierci Filipa pałeczkę przejmuje synek –Aleksander zwany później Wielkim. Potęga militarna zbudowana przez jego ojca posłużyła mu później przy zdobyciu Persji, ponieważ nie wprowadził zbyt wielu zmian w wojsku. Szybko podbił Persję, głownie w 4 wielkich bitwach : nad Granikiem 334 r.p.n.e. , pod Issos 333 r.p.n.e. , pod Gaugamelą 331 r.p.n.e. oraz oblężenie Tyru i Gazy 332 r.p.n.e. Dopiero na terenie Iranu błyskawiczna ekspansja terytorialna Macedonii zostaje zahamowana. Aleksander nie miał oporów by do swej armi rekrutować Persów i medów, również im powierzał niektóre ważne stanowiska cywilne (ponieważ zachował cały system administracyjny Persji) świadczy to o respekcie jaki budził oraz podziwie, który likwidował opory służenia wczorajszemu wrogowi.

                            Imperium Aleksandra Wielkiego w 323 r.p.n.e. 

Żył w latach 1016-1058. Był synem Mieszka II i Rychezy(mama miała ciągoty do korony, chciała sterować Kazmierzem, najprawdopodobniej to ona wywiozła insygnia Mieszka II do cesarza, zapewniając tymsamym tron synalkowi). Ze względu na tragiczną sytuacje miedzynarodową jaka odziedziczył po ojcu, nidgy nie udało mu się koronować na króla(sprzeciw cesarza) figurował jedynie jako książe w latach 1039-1058.

Za młodu w 1026 (miał 10 lat) oddali go do klasztoru co by to się wydeukował. Po śmierci ojczulka matka Rychela zabiegała o przejęcie steru nad młodym władcą, za życia Mieszka była z nim ostro skłócona (stąd motyw z wywozem korony). W 1034 wygnano go z kraju, postanowił powrócić (z Węgier) w 1039.

Generalnie na starcie nie miał łatwo:

• W wielkopolsce nastąpił bunt przeciw kościołowi i możnowładcą, masowy nawrót do pogaństwa
• Na mazwoszu panoszył sie Miecław/Masław, gdzie uwtorzył swoje własne niezależne państwo
• Na pomorzu władzę przejęła lokalna dyastia
• W 1038-39 najazd na Polskę zrobiły Czechy a konkretnie Brzetysław I. Totalnie zjechał wielkopolskę i zabrał sobie ślunsk. Z gniezna pokradł relikwie, zniszczył budowle sakralne w poznaniu, zbeszcześcił grób mieszka.

W tej sytuacji Kazek udał sie po pomoc do cesarza, któremu nie podobały sie śmiałe poczynania Brzetysława czeskiego, ten dał mu wojsko i wsparcie finansowe. Kolejnym sprzymierzeńcem okazał się być ruski Jarosław Mądry (miał chłop zdrowie, żył 76 lat), Kazimierz wziął ślub z jego siostrą Marią Dobroniegną. Odnowiciel odbił sobie wielkopolskę i dawną ziemie wiślan z Krakowem. Miasto to nie było zrujnowane więc wlasnie tam utworzył on swoją główną siedzibę.

W 1047 razem z Jarosławem zaatakował mazowsze i usunął Miecława/Masława. 3 lata pózniej w 1050 wbrew woli cesarza zajął ślunsk, bojąc sie interwencji przestał szaleć i zawarł ugodę w Goslarze, spór o ślunsk został rostrzygnięty w 1054 przez cesarza, tereny te zostały przy Polsce ale była ona zmuszona do płacenia trybutu dla cesarza.

Kazkowi udało sie odnowić biskupstwo w Krakowie już w 1046, w 1055 arcybiskupstwo w Gnieźnie, zamiast utrzymywać stałą drużynę zapoczątkował on nadawanie rycerzon ziemi w zamian za służbę wojskową. Starania o odbudowanie kraju nadały mu przydomek Odnowiciel.